امن‌سازی

فهرست دارایی‌ها، حساسیت اطلاعات و مالک هر بخش مشخص می‌شوند. این تصویر، مبنای تعیین دامنه‌ی مجاز بررسی و اولویت حفاظت از سرویس‌های مهم است.

یافته‌ها با اهمیت دارایی و اثر احتمالی آن‌ها بررسی می‌شوند. هدف، ساختن یک فهرست اجرایی است تا تیم بداند رسیدگی به کدام مورد را زودتر آغاز کند.

حساب‌های فعال، نقش‌ها و دسترسی‌های مدیریتی بازبینی می‌شوند. دسترسی اضافی، حساب رهاشده و مسیر ورود پرریسک در برنامه‌ی اصلاح قرار می‌گیرند.

احراز هویت، مجوزدهی، ورودی‌ها و وابستگی‌های نرم‌افزار بر پایه‌ی دامنه و دسترسی بررسی می‌شوند. تغییرهای لازم با استک و فرایند توسعه هماهنگ می‌شوند.

تنظیمات سیستم‌عامل، وب‌سرور و سرویس‌های زیرساخت بازبینی می‌شوند. سرویس‌های غیرضروری، سطح دسترسی و برنامه‌ی به‌روزرسانی با نیاز واقعی محیط هماهنگ می‌شوند.

دسترسی شبکه و قواعد فایروال با نقش سرویس‌ها تطبیق داده می‌شوند. هدف، محدودکردن مسیرهای غیرضروری و مستندکردن ارتباط‌هایی است که سرویس برای کار به آن‌ها نیاز دارد.

محل نگه‌داری کلیدها، رمزها و داده‌ی حساس بازبینی می‌شود. روش انتقال، ذخیره‌سازی و دسترسی با سیاست سازمان و فناوری قابل استفاده هماهنگ می‌شود.

سیاست پشتیبان از نظر پوشش داده، دسترسی و بازیابی بررسی می‌شود. وجود فایل پشتیبان کافی نیست؛ امکان بازگردانی باید در سناریوی مشخص آزموده شود.

ثبت رویداد و هشدار با نیاز امنیتی سرویس طراحی می‌شود. هر هشدار باید مسوول و مسیر بررسی داشته باشد تا جمع‌آوری لاگ به انباشت بی‌استفاده‌ی داده تبدیل نشود.

در دامنه‌ی توافق‌شده، بررسی رخداد و برنامه‌ی مهار و بازیابی انجام می‌شود. اقدام‌ها باید با دسترسی موجود، حساسیت داده و تداوم فعالیت سرویس هماهنگ باشند.

موارد اصلاح‌شده دوباره بررسی می‌شوند تا بسته‌شدن یک کار فقط به تغییر تنظیم محدود نباشد. نتیجه و مواردی که هنوز به رسیدگی نیاز دارند در گزارش می‌آیند.

تغییرها، تنظیمات حساس و پیشنهادهای ادامه‌ی کار مستند می‌شوند. تیم داخلی می‌تواند مالکیت عملیات و پیگیری ریسک‌های باقی‌مانده را با تصویر روشن‌تری بر عهده بگیرد.